door: Sebas
31 maart 2005
Samen met een ander stamlid heb ik afgelopen weekend onze o zó geliefde vlet aangepakt. Onze stalen trots keek ons al weken zo roestig en erg zielig aan. Met een beetje schuren, primer en een mooie laag lak, dachten wij haar wel weer te kunnen laten stralen in het lentezonnetje.
Na zorgvuldig haar een tijdje met staalborstels te hebben bewerkt, kwam daar het kritische moment. Het moment wat elke zichzelf respecterende waterscout liever voor onmogelijk houdt.
Is het niet onze eigen lieve Moesje die spreekt van de onschendbaarheid van STAAL?
Deze onschendbaarheid bleek bij mijn laatste 'haal' met de staalborstel een illusie. Na een aantal jaren van wispelturigheid over het feit of de zwaardkast het nog langer vol zou houden was het moment dan daar gekomen.
Al die jaren van fabels over de onverwoestbaarheid van staal lijken dan in 2 minuten in elkaar te storten. De vlet met haar oneindige leeftijd bleek toch een keer bejaard te worden. HET moment waarop de waterscout zich beroerd en leeg voelt, moet dit moment wel geweest zijn!
Om haar gerust te stellen, streelden wij haar met bibberende handen gevuld met schuurpapier. In een schulp van schaamte kroop zij zich terug, want wat is er nu erger voor een lelievlet om geconfronteerd te worden met het feit dat ook staal vergaat?
Wij als ervaren waterscouts wisten in deze situatie niet zo goed wat wij moesten doen. Daarom besloten wij haar in ieder geval netjes af te schuren en op te sieren met een mooie laag primer.
Nog steeds zaten wij met het emotionele probleem hoe wij dit trauma van onze geliefde vlet verwerken moesten, deze vraag bleek snel beantwoord te zijn na een kort internetbezoek aan Waterscouting.com. Met een nieuw stuk staal konden wij haar vast weer blij maken, was het plan van ons ervaren online materiaalmeesters.
Bij het voorstellen van de nieuwe zwaardkast aan onze geliefde lelievlet begon zij wel een beetje te bibberen. Een lasoperatie is dan natuurlijk ook niet niks voor een vlet van 50 jaar.
Na haar te hebben gekalmeerd en uiteindelijk op haar eigen verzoek te hebben verdoofd met een klap van de moker, hebben 2 ervaringsdeskundigen de nieuwe zwaardkast met veel professionaliteit geplaatst.
Toen onze lieve lelievlet weer bijkwam, was zij inmiddels door ons weer netjes gecoat en gelakt op de kritieke laspunten. Vol trots lag zij daar - nog wel een beetje verdoofd van de klap -, maar apentrots op ons grasveld
achter het clubhuis.
Misschien is staal dan toch niet onschendbaar omdat het eindeloos gerepareerd kan worden? Of dit nu kan of niet, de fabels waren met het zetten van deze zwaardkast weer goed gepraat en wij gingen weer vrolijk door met het zo nu en dan gebruiken van die o zo bekende waterscout-term op het water.
Inmiddels vaart zij al weer een tijdje vol trots en strak in de verf op het wilde en woeste water van onze regio. En telkens wanneer in het passeren van andere waterscouts de term STAAL over de wateren heen galmt, denken wij nog even terug aan dit kleine akkefietje met dit 'onschendbare' materiaal.
© Waterscouting.com