door: Sjef
28 januari 2005
Ik ben inmiddels al jaren staflid, dus hierbij bevestig ik nogmaals de column van Fok! dat scouting a way of life is. Of ik ben zo hopeloos. Maar ik wilde nu even mijn frustraties kwijt, even lekker spuien… uitjanken, kwaad worden. Waarom, ja daar ben ik nu na een paar dagen achter.
Zoals iedereen weet ligt onze prachtige hoofdstad van Brabant (Eindhoven) in een regio waar geen golf te bekennen is. Ja, we hebben op een halve dag varen een plas liggen van de Beekse Bergen maar dat is niet een reële optie. Een vlet uit het water nemen en met een vrachtauto naar het E3 strand in Eersel brengen ook niet. Maar ik heb dus mijn punt duidelijk gemaakt dat er in onze regio niet zoveel water is. Samen met Stella Maris, ook uit Eindhoven zitten we in Admiraliteit 13, wat een leuke admiraliteit is, maar er wordt niet zoveel aan cursussen gedaan. Wel die echt nodig zijn.
Ook vallen wij helaas (ik schaam me er echt voor) in regio Eindhoven met de landscouts…. Auww, dit doet pijn. En ik was echt verbaasd toen ik een uitnodiging kreeg om mee te doen aan cursussen die hier speciaal georganiseerd werden. Zo ook eentje voor 'koken voor grote groepen'. Ik vind van mezelf wel dat ik een echte Sjef-Kok ben, maar helaas oordelen mijn kindjes en mede-stafleden hier heel anders over. Dus met de beste voornemens van dit mooie nieuwe jaar wilde ik wel naar die cursus toe. Kon ik meteen om vergeving vragen toen onze kinderen een landscout beroofd hadden van zijn groene uniform. M'n lieve boefjes.
Gisteravond was die avond…Ik had speciaal een halve dag vrij gevraagd, want ik moest eigenlijk werken. Snel langs de friettent gegaan om iets te eten en plankgas naar de cursus. In totaal was er zo'n 20 man en gelukkig was ik niet alleen als waterscout. Trots zat ik samen met een staflid in onze blauwe groepstruien langs een aantal van die landscouts. Dat was nog niet zo heel erg. Maar toen begon het…
De cursusleiders stelden zich voor, de één was een groepsvoorzitter en werkzaam als een bobo van de keuringsdient van waren, de ander was een chefkok van een cateringsbedrijf. Dat klonk wel goed, het ging toch om koken voor grote groepen?
Ze vertelden van alles, en dat heb ik ook weer snel vergeten. Een grote groep vind ik dus onze zeeverkennersgroep, zo'n 30 kids plus een zooitje staf. Die chefkok had het over een 1000 man?! Heb ik me wel ingeschreven voor de goeie cursus, begon ik me af te vragen. We zouden toch een beetje gezellig gaan kokkerellen en iets leren hoe je plankgas een haffel aardappels kan koken voor de kindjes.
Die knakker van de keuringsdienst begon te leuteren dat je aansprakelijk gesteld kan worden als iemand ziek wordt van je eten als je een groot evenement organiseert, zoals een rommelmarkt en iedereen een hapje laat proeven. Tegen betaling natuurlijk. Je eigen zeeverkennerstroep werd volgens hem als een groot huishouden gezien en konden je dus niet aanklagen.
Volgens diezelfde knakker moest je alle temperaturen controleren van het voedsel wat je koopt, zodra je het koopt, zodra je het koelt, zodra je het verwerkt en zodra je het gaat eten. Ik zag mezelf al door het kombuisje sjeezen en als een sjurlok holmes overal die thermometer in duwen. Dat moest dan ook op een papiertje genoteerd worden en in een dagboekje of zo bijgehouden worden. Dan kon je aantonen dat het niet aan jou lag….
Ik snapte er echt niets meer van… Zat ik op de verkeerde planeet, had ik een verkeerde afslag genomen, was ik bij een verkeerde cursus?
Al onze pannen mochten niet meer gebruikt worden en onze fluitketel was puur vergif! Ik vroeg aan die man of al die niet een beetje overdreven was. Ineens keken een hoop landscouts me aan en dat was niet met een 'leuke' blik. Auw, verkeerde opmerking op het verkeerde moment. Had te maken met een jamboree ofzo.
Mensen, we moeten niet doordraven, merkte ik nog op. De kinderen bouwen gewoon een flinke dosis weerstand op, worden hier gesmeed tot een echte scout. Ach, een beetje zand in het eten, verteert het in je buikje wat sneller. Je wordt echt niet zo snel ziek hoor. Anders had ik allang het loodje gelegd. Ik zie mezelf al in een compleet kokspak rondsjouwen in de kombuis, mondkapje voor mijn smoeltje en latex handschoentjes. Gaat dit niet een beetje te ver? De cursus was toch kletsen over hoe je sneller stamp met worst kon voorschotelen?
De cursus was afgelopen, we mochten naar huis… Ik opperde nog grappig dat als een andere groep een grote maaltijd zou gaan koken ik wel mee wilde helpen. En of ik alsjeblieft een insigne koken kreeg, die wilde ik zo graag hebben. Mijn medestaflid vond dat ik kampioen was in het maken van verkeerde opmerkingen op het verkeerde moment. Met de verkeerde mensen. Geen waterscouts, dat is het verschil. Genoeg gespui en gejank voor vandaag, ik zet gewoon mijn roze zonnebril weer op…
© Waterscouting.com