Back Home (Degarr)
Door: Degarr
8 augustus 2006
Na 16 dagen Nawaka was het dan toch eindelijk zo ver gekomen. We moesten ons klaar gaan maken voor de terugreis.
Na een avondje flink doorzakken op het medewerkersfeest, was het de wekker die de volgende ochtend een eind maakte aan de toch al niet te lange nacht. Na me toch nog een paar keer omgedraaid te hebben met de gedachte “ik wil niet weg”, moest ik er toch ook echt aan geloven. Het laatste setje kleding zonder modder werd tevoorschijn gehaald en de rest van de spullen weggestopt in de tas.
De laatste spullen werden richting de boot gesleept. Het puk-tentje stond al over de boot heen, en na de laatste bagage te hebben ingepakt, en de bank op het voordek te hebben gezet, was het zo ver… We konden gaan! Een afscheidsrondje later, en met de belofte dat we elkaar nog een keer zouden zien, was het moment dan toch eindelijk daar. We gingen varen! De motor werd aangeslingerd, en hij begon welwillig te brommen, de terugweg was begonnen!
Nadat we de plas afdraaiden begon het echte werk: de IJssel lag te wachten op ons. En met een flinke tegenstroom was het aardig ploeteren. Maar de motor deed trouw zijn werk, en we kwamen vooruit. Weliswaar niet snel, maar beter dan niks. Ondertussen werden we ook vergezeld door een aantal wachtschepen, en ook de eerste sleep doemde op. We begonnen ons aardig nietig te voelen tussen al die andere boten, maar gelukkig vielen we wel op met die bank.
Na 4 uur ploeteren tegen de IJssel in, kwam dan toch de Rijn in zicht. Hier stroomde het veel minder, maar de scheepvaart werd wel meer. Gelukkig viel alles mee, en na een uurtje kwamen we op de Waal uit. De weg naar de thuishaven lag open, maar we besloten toch nog even een uitstapje richting Duitsland te maken. Want met je vlet in Duitsland, dat doe je niet iedere dag!
Na ook Duitsland overleefd te hebben begon het echte werk. We moesten de Waal af tot aan Woudrichem, om daar de Merwede op te draaien. Naarmate we verder voeren, begonnen de wolken donkerder te worden, en de wind harder te waaien. Toen de wind harder werd, begonnen ook de golven hoger te worden. Het buiswater werd meer, en de regenpakken werden tevoorschijn gehaald. Ook de golven van de schepen leken hoger te worden, en dit leverde uiteindelijk een duik met de punt in de golven op. Gelukkig kwam hij ook weer boven. We kwamen met de schrik, en een zeiknatte bank, vrij. Na uiteindelijk 8 uur stampen kwamen we dan aan waar we hoorden te zijn, de Biesbosch.
Hier werd het water na de sluis toch rustig, en konden we even bijkomen, voordat alle spullen uit de boot moesten. Alles uitgepakt, liepen we ons maar weer eens te verbazen hoe alles in die boot paste. Maar veel tijd om hierover na te denken hadden we niet, want thuis wachtte een bed op me. Na bijna 3 weken weer in mijn eigen bed, wie had ooit gedacht dat ik daar zo naar zou verlangen.
Moe maar voldaan keken we elkaar nog een keer aan, en besloten we: Dit hadden we voor geen goud willen missen!