Admiralencup 2008

Datum: 10-11 mei
Door: Appie-Jaap

Sinds de afgelopen zomer ben ik begeleiding van de Wilde Vaert bij onze groep. Onze groep heeft 4 zeeverkennerswachten en uit die verschillende groepen komen onze nieuwe WV'ers.
Vanuit één van die zeeverkennersgroepen werd altijd meegedaan aan de Admiralencup. Wilfred was een van de jongens die vorig jaar de 35km wedstrijd had gewonnen en was hier echt heel enthousiast over. Daardoor had iedereen van onze groep wel zoiets van, ja we willen ook wel meedoen!

Puntje bij paaltje bleek de een na de ander af te vallen, allemaal goede redenen, maar een week van te voren hadden we eigenlijk nog helemaal niet geoefend. Zelf begon ik er steeds meer tegenop te zien, maar ik zou absoluut niet opgeven. Liever sterven in het harnas!

Om in Uithoorn te komen moesten we vrijdagochtend al vroeg vertrekken, eigenlijk iets te vroeg. Het was bloedheet en het zou een lange sleep worden. De brug over de Amstel bij Vrouwenakker is namelijk gesloten. Na een lange sleep over de Nieuwkoopse Plassen met een tussenstop in Alphen kwamen we redelijk op tijd aan, het viel ons nog mee.

Snel de tent opgezet en wat gaan eten. De plaatselijke Italiaan keek ietwat verbaasd toen ik voor mezelf een liter water bestelde, maar met die warmte ging het er goed in. De rest kwam inmiddels ook aan met de auto. De avond zelf heb ik rustig aan gedaan, vanwege die dreigende volgende dag.

's Ochtends was ik al vroeg wakker en voelde me toch wel een tikkie zenuwachtig. De tijd tot half elf ging langzaam en uiteindelijk lagen we klaar voor de start. Wat een wanorde was dat. Overal zaten riemen tegen elkaar aan en welke kant je ook opstuurde, je zat klem. We kwamen als een van de laatsten te liggen. Met goed roeiwerk haalden we nog aardig wat boten bij. Maar toen brak parcourskennis ons op. In plaats van jagen, roeiden we door, omdat het toch zo lekker ging. Na meer dan een uur roeien gingen we toch maar een stukje jagen.

Toen kwam voor ons een flinke mentale domper. Er waren twee bruggen achter elkaar, die we alle twee verkeerd inschatten. Bij de eerste deden we de mast omlaag, waar dit niet nodig was en tot overmaat van ramp stond ik met nog twee anderen aan de kant om te jagen, terwijl het pad ophield. We verloren hierdoor denk ik wel 7 plaatsen. Met een stevige roeislag probeerden we weer bij te komen. Alle boten gingen door het middelste gat met de mast omhoog. Ik had het idee dat het rechtergat toch wel even hoog was. Fout gedacht! Gelukkig bleef de mast heel, maar alles wat we goed hadden gemaakt was nu weer weg.

Dit haalde toch wel het moreel weg bij ons, zo vlak voor het stuk roeien in Amsterdam. Hier hebben we nog wel 2 boten ingehaald, maar we voelden het allemaal al flink. Bij de Nieuwe Meersluis moesten we een tijd stilliggen. Het was onderling best gezellig zo. Na de sluis hadden we besloten om toch maar alleen te gaan zeilen. We hadden bijna allemaal het idee "dit moeten we ook allemaal weer terug" in ons hoofd, dus even op krachten komen was geen slecht idee.

De Ringvaart konden we voor de wind pakken. We begonnen met roeien en zeilen en daarbij kregen we weer ietwat aansluiting. Daarna nog een stuk gejaagd en gezeild tegelijk, maar dat hielden we niet bij met jagen en eindelijk was er gelukkig de etenspost! De bak bami ging goed naar binnen en we hebben van de hele tijd gebruik gemaakt om weer wat op krachten te komen.

Het nadeel van voor de wind ergens naar toe zeilen, is dat je terug weer tegen diezelfde wind in moet en doordat we vrij laat weggingen bij de etenspost was er niemand meer in zicht. Toch ging de terugreis voor ons sneller dan de heenreis. Het was een stukje afgekoeld en dat merkte je toch wel met het roeien. Vanaf de kant kregen we in Amsterdam echt heel veel leuke aanmoedigingen en ook veel mensen die bezorgd waren om de mast die niet naar beneden was. De slag was best goed en we haalden nog groepen in die een lichting voor ons bij de Nieuwe Meersluis waren geschut. Als je Amsterdam uit bent, heb je voor jezelf het idee dat je er bijna bent. Dat valt toch nog best wel even tegen. Het is volgens mij toch zeker nog een kilometer of veertien. Dat de organisatie dan nog even langs komt rijden om soep te brengen was echt super!

Uiteindelijk kwam we rond kwart over twee doodop aan, maar wel onder aanmoediging van de anderen die de 35 km hadden geroeid.
Het verhaal klinkt nu als een lijdensweg, en dat was het ook af en toe, maar toch was dit een ervaring die ik niet had willen missen. Of ik volgend jaar mee doe weet ik nog niet, maar in elk geval niet meer ongetraind. Ik kan in elk geval zeggen, "I survived de Admiralencup"